จุดประสงค์ว่า  “เสื้อคับแล้วนะน้อง” “ พุงออกแล้วนะ” “อุ๊ย! น่ารักจัง แก้มป่องเชียวน้อง” “นี่แขนหรือว่าขา” หรือว่า “นี่ขาหรือว่าท่อนซุง”ฯลฯ  สารพันคำพูดอะไรก็ตามที่แสนจะแทงใจดำคนที่นิยมหุ่นประเภทโครงกระดูก
เดินได้จะต้องร้องไห้เมื่อได้ยินเข้า แต่สำหรับฉันแล้วละก็ ไม่มีทางเสียล่ะ ที่จะกระทบสุขภาพจิตอันเข้มแข็ง

ของฉัน เพราะฉัน
มีรสนิยมตรงข้ามกับพี่นกโดยสิ้นเชิง ฉันมั่นใจว่าหุ่นของฉันสมบูรณ์แบบได้มาตรฐาน มอก.มากกว่า          

“เปล่าหรอก นายยังคิดอยู่ว่าจะซื้อมาเลี้ยงใหม่ดีหรือเปล่า กลัวตู้มีอาถรรพ์น่ะ มีที่ไหนซื้อปลามากี่รุ่น กี่รุ่น
ก็ตายหมด ไอ้เจ้าสี่ตัวนี่ พี่เจอพ่อค้าเค้าหามใส่ถุงพลาสติกมาขายหน้าตึกเมื่อวันศุกร์ที่แล้วน่ะ ก็เลยลองซื้อมาใส่ตู้ดู
ูตัวละสิบบาทเอง มี่ว่ามันน่ารักกว่าปลาเทวดาอีกนะ ว่ามั๊ย”

“ค่ะพี่ แต่ไอ้ตัวนี้ทำไมมันน่าตาเหมือนปลาทูเลยพี่ ดูสิตัวแบน ๆ หัวก็ไม่มีวุ้นเหมือนตัวอื่น ตลกจัง”

ฉันชี้ไปที่เจ้าลัคกี้ ซึ่งขณะนั้นยังเป็นลูกปลาอาภัพโนเนมอยู่ มันมองตอบเหมือนรู้ว่ามีคนนินทามันอยู่ แล้วรีบว่ายน้ำ
หลบไปในดงต้นไม้ปลอม

“เออ จริงด้วย มี่ตาดีนี่ ไม่มีใครสังเกตนะตั้งแต่ศุกร์ที่แล้ว”

“สงสัยไอ้ตัวนี้มันผ่าเหล่า หรือไม่ก็คนละพ่อแม่เดียวกัน ” พี่แจ๊ดเดินมาตั้งข้อสังเกต ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

“หรือว่ามันเป็นเอ๋อ” เพื่อนอีกคนแย้งขึ้นมา

“ปลา มีเอ๋อด้วยเหรอ บ้าน่า”

“อืมห์...เป็นไปได้มาก ตอนแม่ตั้งท้องอาหารไม่พอ ขาดวิตามิน โถ...น่าฉงฉานจัง”

เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นมาทำให้ทุกคนหัวเราะลั่น ฉันเฝ้ามองเจ้าลัคกี้ด้วยความสงสารในความอัปลักษณ์ของมัน เหมือน
กระแสจิตส่งถึงกัน ลัคกี้ค่อย ๆว่ายน้ำเข้ามาใกล้ด้านที่ฉันนั่งอยู่ มันจ้องมองฉันอย่างสนใจด้วยแววตาไร้เดียงสา
ประหม่า หวาดระแวงปนความกระหายใคร่รู้ ในเวลานั้นฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเราจะต้องมาผูกพันมั่นคงยาวนาน
จวบจนปัจจุบัน...

น้ำเต้าหู้ทรงเครื่องถุงละ 8 บาท กับ แซนด์วิชโฮลวีทสลัดทูน่าผสมสลัดไข่ ชิ้นละ15 บาท ที่กระหืดกระหอบลง
ไปซื้อจากข้างตึกหลังจากเล่นกับเจ้าลูกปลาพวกนั้นเสร็จแล้ว คืออาหารเช้าอันทรงคุณค่าในเวลาเร่งด่วนของฉัน
ระหว่างนั่งจัดการกับอาหารเช้า ฉันต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการที่จะบังคับตัวเองให้ลืมเจ้าปลาเทวดา
ฝูงนั้นเสีย เพราะถ้าขืนปล่อยใจไปนึกถึงความเจ็บปวดทรมานของพวกมันก่อนตายแล้วละก็ ฉันคงพาหน้าตา

บวม ๆ เข้า
ประชุมเป็นแน่ หลังจากนั้นทั้งครึ่งวันเช้าฉันก็มัวแต่ยุ่งกับการประชุมฝ่ายการตลาดที่แสนจะเคร่งเครียดจนไม่มีเวลา
คิดเรื่องโศกนาฎกรรมหมู่ของเจ้าปลาเทวดาฝูงนั้นอีก

ย่างเข้าเดือนมิถุนายนแล้ว ยอดปล่อยสินเชื่อของทีมของฉันยังต่ำกว่าประมาณการอยู่ 50% (โคม่าค่ะ) ฉันมัวแต
่คิดว่าฉันจะทำอย่างไรถ้าผลงานไม่เข้าเป้าจริง ๆ และฉันไม่ผ่านช่วงทดลองงานหกเดือนนี้ ยิ่งเหลือเวลาอีกสอง
เดือนเท่านั้นก่อนที่ฉันจะถูกประเมินผล งานใหม่ก็หายากเหลือเกิน ยากพอ ๆ กับการที่จะต้องออกไปหาลูกค้าดี ๆ
ใหม่สด ธุรกิจมีอนาคต ผู้บริหารมีความสามารถ ไม่มีหนี้สินรุงรังจากธนาคารหรือบริษัทเงินทุนอื่น ๆ ติดมาด้วย เฮ้อ!
ในยุคที่เอ็นพีแอลครองเมืองอย่างนี้ ฉันจะไปหาลูกค้าประเภทที่ว่าจากไหนดีนะ

ฉันพึ่งเข้าใจเดี๋ยวนั้นเองว่าการงมเข็มในมหาสมุทรเป็นอย่างไร ถ้าฉันไม่ผ่านช่วงทดลองงานนี้ ฉันคงต้องตายแน่ๆ่
กลุ้มที่สุดก็คือ บัตรเครดิตที่บ้าทำไว้ห้าหกใบด้วยวงเงินรวมกว่าสองแสนบาท ก็ใช้รูดซื้อเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า
เครื่องสำอาง แล้วก็พวกเครื่องประดับสำหรับหญิงทำงานยุคใหม่สุดสมาร์ทที่ล่อใจฉันด้วยการฝังเพชรเม็ดเล็ก
ประมาณไข่ปลาหางนกยูงแต่ราคาแพงขนาดที่ฉันต้องใช้วิธีซื้อแบบผ่อนชำระหนึ่งปี แต่พอฉันร้อนเงินเอาไปขายที่ ร้านไหน ก็ไม่ได้ราคา แล้วนี่วงเงินของฉันก็เกือบเต็มแล้วแถมทุกเดือนยังต้องผ่อนชำระขั้นต่ำให้กับบริษัทบัตร
เครดิตพวกนี้อยู่

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าปีศาจตัวไหนที่จับมือฉันรูดบัตรไปได้ขนาดนั้น แต่ที่แน่ ๆ ฉันสำนึกผิดแล้ว ทุกคืนฉันพร่ำ
สวดมนต์ขอให้สวรรค์อภัยให้กับความผิดพลาดอันโง่เขลาและขอให้ฉันได้งานที่บริษัทนี้ พอสิ้นปีฉันจะมีเงินพอที่
จะเคลียร์หนี้สินได้หนึ่งในสามของทั้งหมด และภายในสองปีต่อไปถ้าสถานการณ์บ้านเมืองและของโลกยังคงไม่ เปลี่ยนแปลง ไม่มีเรื่องไม่คาดฝันประเภท เศรษฐกิจพังทลาย หรือภัยสงคราม ฉันก็จะจัดการหนี้ทั้งหมดได้ แล้วฉัน
ก็จะเลิกพฤติกรรมการใช้เงินแย่ ๆ ประเภท ”รายได้ต่ำ รสนิยมสูง” นี้เสีย เมื่อนั้นฉันคงจะได้สัมผัสกับความหมาย
ของคำว่าอิสรภาพทางการเงินที่นาย Robert T. Kiyosaki พูดไว้ในหนังสือ Rich Dad, Poor Dad ของเขา
เป็นแน่ 

เฮ้!...ว๊าว!!! แค่คิดก็สุขใจ จากนั้นฉันจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการ หักบัตรทุกใบส่งคืนธนาคารให้หมด แล้วใช้แต่
เงินสดเท่านั้น หรืออาจจะเลือกเก็บบัตรที่บริการดี มีเงื่อนไขดีไม่เอาเปรียบผู้ถือบัตรไว้สักใบเพื่อความสะดวก ซึ่ง
มืออาชีพด้านรูดบัตรอย่างฉันเห็นว่าบัตรเครดิตที่ออกโดยธนาคารของประเทศไทยเองนั้นดีที่สุด อย่างน้อยเค้ามี
จรรยาบรรณพอที่จะไม่ตามใจลูกค้าด้วยการให้วงเงินมากเกินความจำเป็น ซึ่งจะยิ่งทำให้คุณหลงระเริงก่อหนี้ก้อน
เบ้อเริ่มอย่างฉันนี่

การประชุมที่ยาวนานสามชั่วโมงกว่าจบลงด้วยความหวั่นวิตกในการที่จะต้องทำผลงานให้ดีขึ้นของฉัน ฉันลืมความ
เศร้าของเจ้าปลาฝูงนั้นไปเสียสนิทซึ่งต้องขอขอบคุณสวรรค์ เพราะไม่อย่างนั้นแล้ว ฉันคงเศร้าใจจนทำอะไรไม่ได้
เหมือนเคย เลิกประชุมแล้วฉันรีบลงตึกไปกับเพื่อน ๆ ไปทานก๋วยเตี๋ยวง่าย ๆ สองชาม ชาไข่มุกหนึ่งแก้วและตาม
ด้วยผลไม้รถเข็นข้างตึกอีกหนึ่งถุงใหญ่ แล้วรีบกลับขึ้นมาจัดการเอกสารที่คั่งค้างจากอาทิตย์ที่แล้วที่ฉันเป็นไข้
หวัดใหญ่ก็เลยต้องลาป่วยไปสามวัน

เมื่อผลักประตูกระจกเข้ามาก็เห็นพนักงานหญิงชายหลายคนมุงดูตู้ปลาใบนั้นกันอย่างสนใจ

“มี่มาดูเร็วปลาป่วยหมดแล้วน้อง” พี่สามารถ พนักงานส่งเอกสารสุดหล่อของบริษัทกวักมือเรียก

ฉันถลาเข้าไปที่ตู้ปลาในทันที...

เจ้าลูกปลาที่น่ารักเหล่านั้นมีอาการเซื่องซึม ไม่ว่ายน้ำเหมือนเมื่อตอนเช้า ต่างนอนเฉย ๆ อยู่ที่ก้นตู้ สีซีดจางลง เจ้าสามตัวที่น่ารักมีจุดสีขาว ๆ กระจายเกาะตามลำตัวและหางมองคล้ายเชื้อราสีขาว ส่วนเจ้าปลาทู เอ๊ย! เจ้าลัคกี้กำลังว่ายน้ำวนรอบ ๆ เพื่อน ๆ และไม่ได้โกหกนะคะ ฉันเห็นลัคกี้ว่ายน้ำเอาหัวไปชนกับตัวเพื่อน ๆ ของมันเบา ๆ ราวกับว่ามันรู้ว่ามีสิ่งผิดปรกติเกิดขึ้นกับเพื่อน ๆ และกำลังสอบถามอาการเพื่อน ๆ อยู่อย่างเป็นห่วง

“ตายแล้วพี่ มันไม่ยอมว่ายน้ำเลย อุ๊ย! ตัวนั้นว่ายท่ากรรเชียงด้วยพี่ ทำยังไงดีล่ะ?!!!”